Ervaringen

Via dit verhaal wil ik graag onze ervaringen vertellen over de hulp die wij van Jonny hebben gekregen m.b.t. de ernstige problemen die mijn dochter ondervond. Maar voordat ik dit kan doen moet ik eerst duidelijk maken wat de reden is waarom wij uiteindelijk met onze dochter bij hem terecht zijn gekomen.

Onze dochter is geboren in een stuitligging. De stuitligging was helaas niet opgemerkt door de (inval) vroedvrouw. Toen de bevalling begon kwam een andere vroedvrouw erachter dat onze dochter in een stuitligging lag. Die besloot dat we gelijk naar het ziekenhuis moesten. Daar aangekomen, (het was hartje zomer en meer dan 30 graden) vond de opgetrommelde en gehaaste gynaecoloog, die ongetwijfeld voor zijn oproep genoot van een heerlijke barbecue, dat een natuurlijke bevalling prima mogelijk was. Wij dachten op dat moment: "Als de dokter het zegt, zal het wel kloppen".
Maar dit ging helemaal mis. Onze dochter bleek namelijk zo erg "vast" te zitten dat iedereen in paniek raakte.

Om een erg lang verhaal iets te verkorten...Mijn dochter werd uiteindelijk geboren, maar ademde niet. Nadat alles op alles werd gezet, begon ze uiteindelijk te ademen. Na de geboorte heeft ze 3 maanden helemaal niks gedaan. Ze huilde niet, bewoog niet en keek altijd maar naar één kant.
We hebben allerlei hulpinstanties gehad en uiteindelijk begon ze toch een vrolijke baby te worden! Einde zorgen....zou je denken.

Toen onze dochter inmiddels 1,5 jaar oud was, is ze helaas in een onbewaakt moment wat slechts een fractie van een seconde duurde van de trap gevallen. Ze had geen trede geraakt en viel met haar hoofd op de vloer met laminaat. Ze kwam in het ziekenhuis te liggen en bleek een hersenkneuzing te hebben.
Ook hier kwam ze weer doorheen en werd een nog vrolijker kind. Maar ze was ook erg klungelig en viel ook zomaar om. Er werd natuurlijk om gelachen want onze dochter was gewoon een ontzettende clown.

Wij vonden het allemaal erg normaal. Maar toch was het de kleuterjuf die vond dat we eens naar een kinderarts moesten gaan omdat ze vond dat onze dochter ander, dan wel vreemd gedrag vertoonde.

Zo gezegd, zo gedaan....Maar toen begon voor ons een periode die verre van leuk te noemen is. We werden van het kastje naar de muur gestuurd en niemand kon ons vertellen wat onze dochter mankeerde. Iedereen zag dat ze klungelig was, dat ze snel afgeleid was en nog veel vaker erg afwezig was.
Wij vonden al die jaren dat onze dochter niets mankeerde en voelden ons daarom ook erg schuldig dat haar gedrag ons nooit was opgevallen. Gelukkig werd ons duidelijk gemaakt dat het heel normaal is dat ouders het afwijkend gedrag van kinderen later herkennen dan buitenstaanders. Wij konden er daarom weer prima mee leven en konden ook prima omgaan met haar "tekortkomingen".

Na vele onderzoeken werd beslist dat het niet duidelijk was wat onze dochter mankeerde en werd de geboorte óf de val als oorzaak gegeven.
Op school had onze dochter niet echt vriendinnetjes. Ze stond er een beetje naast, maar ging best weleens met andere meisjes om. Ze werd niet uitgenodigd op verjaardagsfeestjes. Maar ineens stond een moeder voor de deur met een persoonlijke uitnodiging. Onze dochter had namelijk geen uitnodigingskaartje gekregen omdat de moeder ons eerst wilde spreken. Ze was namelijk welkom als onze dochter kon beloven dat ze normaal deed. Dit was voor mij een slag in het gezicht... Oké, ze deed weleens raar, maar nooit vervelend! Het rare gedrag was... geen gevaar zien, spontaan beginnen te zingen of spontaan omvallen. Dus begreep ik echt niet wat er nou zo vreemd was aan onze dochter. Ik besloot daarom niet in te gaan op de uitnodiging. Het is graag of helemaal niet.

Dit was ook gelijk het moment dat onze dochter vaker werd geplaagd. Het werd haar erg duidelijk gemaakt dat de gehele klas was uitgenodigd op een feestje, maar dat zij lekker thuis zat. 

Het plagen werd uiteindelijk zwaar pesten.

Toen onze dochter eindelijk klaar was met haar schooljaar in groep 8 zag ze het leven weer zonnig in. Ze werd weer erg vrolijk en had ontzettend veel zin om naar het Atheneum te gaan. Eindelijk kinderen met dezelfde denkwijze als haar, dus kon het alleen maar beter worden.

Maar niets was minder waar....

Al na een paar weken was onze dochter wederom het mikpunt van meerdere pestkoppen. Deze pesterijen waren ook nog eens veel erger dan op de basisschool. We zagen onze dochter meer en meer in haar schulp kruipen en ze kreeg zelfs veel lichamelijke klachten. Behalve de problemen die ze op school had, waren wij ook nog volop bezig bij jeugdpsychiatrie. Dus onze dochter kreeg zeer veel te verwerken. Na het zoveelste onderzoek waren wij ook een beetje "therapie moe" en wilden graag weten wat haar nou écht mankeerde. Een paar geavanceerde onderzoeken verder bleek onze dochter autisme te hebben. Ze was inmiddels 13 jaar en was begonnen in het 2e jaar van het voorgezet onderwijs, maar had een sociaal emotioneel vermogen van gemiddeld 9 á 10 jaar oud. En soms zelfs jonger.

Dus alle pesterijen bleken ineens een soort logica te hebben. Haar leeftijdsgenoten wisten er gewoon niet om te gaan. Onze dochter was gewoon een simpele prooi. We hebben echt van alles geprobeerd tot zelfs terugplaatsing naar de 1e klas. Maar niets hielp, onze dochter was inmiddels een wrak. Ze zag er slecht uit, was sterk vermagerd en kwam de deur niet meer uit.

Dit was het moment dat ik contact opnam met Jonny. Ik ken hem al meer dan 25 jaar en wist dat hij erg goed is in het helpen van gepeste kinderen.
Het toeval wilde dat hij net was begonnen met Jongerenstichting Wejo.
In het gesprek wat ik met hem had gaf hij aan dat hij graag wilde dat ze eens naar de Isshinryu karateschool ging. Deze gecertificeerde school van Sensei Albert Bos is gevestigd in hetzelfde gebouw als Jongerenstichting Wejo. Zo kon Jonny zien hoe onze dochter zich gedroeg.

Na lang aandringen en peptalk te geven kregen wij onze dochter zover om eens naar een les te gaan. Ze deed mee in de groep met de jongste kinderen.
Na 1 les gaf Jonny aan dat hij haar prima kon helpen met (zoals ik het noem) confrontatie therapie, maar dat het wel een heftige sessie zou worden. Hij was er van overtuigd dat onze zich dochter binnen een aantal sessies beter zou gaan voelen.

Ik was nog een beetje sceptisch omdat niemand onze dochter in al die jaren heeft kunnen helpen, maar we probeerden het toch om dat dit echt onze laatste strohalm was. De 1e sessie was inderdaad erg confronterend en zwaar voor onze dochter, maar ook voor ons. De "spiegel" werkte niet echt zodat Jonny besloot zwaarder geschut in te zetten. Hij bootste een pest ervaring na. Dit was erg heftig, maar ongelooflijk...het werkte! Onze dochter brak figuurlijk.

De daaropvolgende sessies werden steeds gemakkelijker voor haar omdat ze steeds meer begon te vertellen. Ook bleef ze op karate en bleek hierin zelfs redelijk uit te blinken! Wij zijn nu ca. 7 sessies verder en onze dochter doet nu zo’n 8 weken aan karate. Ze is zienderogen veranderd, ze is weer aangekomen tot een gezond gewicht en wordt steeds zekerder! De "confrontatie therapie" doen we nu om de 2 á 3 weken en onze dochter wordt steeds zelfverzekerder.

Wij zijn Jonny en Albert zo ontzettend dankbaar, dat is niet in woorden uit te drukken! (en dat terwijl ik in dit ellenlang verhaal genoeg woorden heb gebruikt) Wel gaat onze dochter tot het eind van het schooljaar halve dagen naar school en begint ze na de zomervakantie op een nieuwe school. Maar onze dochter én wij zelf zien de toekomst weer zonnig tegemoet!

Jonny en Albert....DANK JULLIE WEL!!

Geschreven door een opgeluchte vader.

De coaches van Jongeren Stichting WEJO.

De coaches van Jongeren Stichting WEJO.

Vraag stellen of contact opnemen?

Uw Naam
Uw E-mail adres
Uw Telefoonnummer
Uw vraag stellen
Ons laatste nieuws
OBS de Bente

Vanmorgen was de prijs uitreiking van onze anti pest helden 2019, dat is geworden: groep 5/6 van OBS de Bente uit Emmer-Compascuum, de prijs is uitgereikt door wethouder Guido Rink.

> lees verder
TOP